wadowice 24.pl

Powiem szczerze, ja nie chciałam, żeby mój mąż ze mną rodził, ale on się uparł i... jestem mu za to bardzo wdzięczna. To był mój pierwszy poród, więc wyobrażenie o nim miałam dosłownie żadne. Co prawda czytałam prasę fachową, oglądałam programy i rozmawiałam z matkami, które są w rodzinie i w gronie moich znajomych na temat porodu – to wszystko na nic się zdało. Żeby bowiem czegoś się o nim dowiedzieć, trzeba go po prostu przeżyć. Oczywiście bałam się, ale nie wiedziałam dokładnie jeszcze czego. Jedyne co wiedziałam na pewno to to, że nie chcę, by mój mąż był wtedy przy mnie. Wydawało mi się, że jego obecność będzie mnie krępować. Dodatkowo znając moją porywczą naturę, bałam się, że opiekuńczość mojego męża będzie mnie denerwować, a zwłaszcza jego znane mi pytania typu: „jak się czujesz?”, „jak ci pomóc?” – no przecież za mnie nie urodzi, a kobieta rodząca delikatnie mówiąc nie czuje się najlepiej. Dlatego chciałam tego uniknąć, ale mój mąż się uparł i koniec. Już sekundę po porodzie byłam wdzięczna Bogu, że mam tak upartego męża.- opowiada pani Maria (27 l.)

Gdy tylko dowiedziałem się, że żona jest w ciąży wiedziałem, że musze być przy porodzie. Walczyłem o to z nią całe dziewięć miesięcy. To przecież jedna z najważniejszych chwil w naszym życiu, jak by mnie mogło przy tym nie być – mówi z kolei Bogdan (32 l.)

To bzdura jakaś, że po porodzie rodzinnym jest gorzej. W naszej sypialni całkiem dużo się dzieje, ale szczegóły zostawimy dla siebie – wyznaje Bogdan.

W trakcie porodu może towarzyszyć na przykład mama, przyjaciółka albo również jej doula. Jest to kobieta, która profesjonalnie - fizycznie i emocjonalnie wspiera rodzącą kobietę, towarzysząc jej także w połogu - informuje Monika Wróblewska – Polak, kierownik działu marketingu w suskim szpitalu.