wadowice 24.pl

Amatorka - fragment

Posąg Wenus z Milo miał w sobie więcej ciepła i życia niż Maria Piech w tym momencie. Na moment straciła świadomość. Nic nie słyszała, nic nie widziała i nic nie czuła, porażona usłyszaną informacją. Serce niczym szalona lokomotywa na stalowym moście łomotało z niesamowitą prędkością.
Przed upadkiem uratowała ją masywna futryna. Oparta o nią, nie mogła zmusić swoich mięśni do jakiegokolwiek wysiłku. Łomot w głowie, szum w uszach i do tego to serce. Marii wydawało się, że wyskoczy z piersi, wykorzystując otwarte usta łapczywie chłonące powietrze. Mózg przestał funkcjonować. Totalna pustka i paraliż. Właśnie przed paroma sekundami obcy mężczyzna wydał na nią, jej męża i jej szefa wyrok śmierci. Trzy osoby, trzech nieboszczyków. Czy łatwiej jest przyjąć wyrok śmierci od zupełnie obcej osoby, czy też od kogoś, kogo można zidentyfikować po wyglądzie chociażby i nazwisku? No właśnie!, przemknęło Marii przez myśl, a jak to odbierają skazani przez sądy?! No właśnie! Obcy? Czy znajomy? Obcy, czy znajomy? Obcy, czy znajomy? Znajomy! Tak, wyrok na nich wydał znajomy.
Prawda ta dotarła do Marii niespodziewanie i podziałała jak cudowny lek. W pierwszym odruchu chciała wpaść do dyżurki i rzucić się na tego przeklętego bandytę, ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie. I zamiast rozpocząć atak w stylu komandosów, energicznie zapukała do drzwi. Wewnątrz rozmowa błyskawicznie umilkła, dało się jedynie słyszeć ciche szepty, trzask odsuwanych gwałtownie krzeseł i po chwili w drzwiach pojawił się Wacław Kurek.
- O! Dobry wieczór, pani doktor - powitał ją z przesadną uprzejmością. - Nie wiedziałem, że pani ma dziś dyżur.
- Nie, nie mam dyżuru - powiedziała i sama zdziwiła się swoim spokojnym głosem. - Wpadłam na chwilę, bo zapomniałam zabrać z biblioteki potrzebne książki. Ledwo przyjechałam, a tu pech. Zgasło światło. Dobrze, że pan jest - paplała jak nakręcona, próbując ponad ramieniem ochroniarza zerknąć do środka pomieszczenia, ale Kurek nie na darmo był szefem ochrony. Ustawił się tak, że uniemożliwił Marii potwierdzenie swojego odkrycia.
- Czy nie ma pan jakiejś latarki?
- Sądzę, że coś się znajdzie - odparł spokojnie Kurek.
- Proszę podejść do recepcji, a ja zaraz pani przyniosę.
- Dziękuję, poczekam tu, na korytarzu.
- Bardzo proszę przejść do recepcji.- Kurek był nadal uprzejmy, jednak w jego głosie pojawił się jakiś niebezpieczny ton.
- Poproszę strażnika i on zaprowadzi panią do biblioteki. - Wziął Marię delikatnie pod łokieć i zaprowadził do recepcji.
- Panie Władku, proszę zabrać latarkę i przejść z panią doktor Piech do biblioteki po książkę, a następnie odprowadzić na parking.
- Oczywiście, szefie! - Ochroniarz zniknął za drzwiami, by po chwili pojawić się z wielką latarką. - Sądzę, że ta oświetli całą bibliotekę.
- Dziękuję za troskę - powiedziała słabym głosem Maria.
Stało się jasne, że Kurek wyprosił ją właśnie z kliniki. Przydzielił jej ochroniarza, który dopilnuje, by natychmiast po zabraniu książki opuściła budynek. Dużo wysiłku kosztowało ją zachowanie pozorów beztroskiej, roztargnionej lekarki. Wyśmiewała się ze swojego roztargnienia, lecz chciało się jej płakać i krzyczeć ze złości.
Ochroniarz grzecznie, aczkolwiek skutecznie ograniczył jej ruchy w drodze do biblioteki, a potem do dyżurki po płaszcz. Nie zapomniał napomknąć, że ma w recepcji duży i bardzo wygodny parasol, który osłoni ją od deszczu i pozwoli bez zmoknięcia dotrzeć do samochodu.
Nie mając innego wyjścia, Maria posłusznie wykonywała to, co stanowczo polecił jej Kurek. Nerwy puściły dopiero kilkadziesiąt metrów za bramą. Nagle na jej policzkach pojawiły się łzy. Najpierw pojedyncze krople kapały z oczu, łaskocząc skórę, potem popłynęły już całe potoki łez. Oczywiście o prowadzeniu samochodu nie mogło być mowy. Maria zatrzymała się na chodniku, automatycznie wyłączając silnik i światła. Roztrzęsionymi rękoma wyciągnęła z torebki paczkę papierosów i łapczywie zaciągnęła się dymem.
Przez ostatnich kilkanaście minut jej mózg nie pracował, porażony zasłyszaną wiadomością. Teraz powoli się uspokajała, chociaż wciąż drżały jej nogi i ręce. Jednak mózg zaczynał pracować. Myśli układały się w logiczny ciąg. Uciekać. Uciekać jak najdalej od kliniki. Teraz najważniejsze jest jak najszybciej wymyślić sposób ratowania życia. Sobie i profesorowi.
Marek! Co prawda pokłócili się przed godziną, ale tu chodzi o ich życie. Maria przekręciła kluczyk w stacyjce, ale nie uruchomiła silnika. Przed włączeniem się do ruchu postanowiła skończyć papierosa. Ta chwila zwłoki zadecydowała, że zobaczyła w lusterku wstecznym wyjeżdżający z kliniki samochód. Pojazd szybko zbliżał się do niej.
W tym samym czasie z przeciwka, zza zakrętu wyjechała ciężarówka. Kierowca kolosa przeliczył się z siłami i ratując się przed wjechaniem na chodnik, przekroczył oś jezdni, zmuszając nadjeżdżający z przeciwka samochód do zatrzymania się. Maria, przewidując zderzenie czołowe obu pojazdów, zacisnęła nerwowo ręce na kierownicy. Ciężarówka hamowała i jakimś cudem ominęła samochód osobowy, który zatrzymał się równolegle do jej samochodu. Lampy kolosa na moment oświetliły wnętrze stojącego pojazdu. W ich blasku Maria dokładnie zobaczyła twarz człowieka, który kilkanaście minut temu wydał na nią wyrok .